ABCentrum ECO - technologia


TECHNOLOGIA

WYBÓR TECHNOLOGII
Wybór właściwej technologii budowy domu ma podstawowe znaczenie przy realizacji obiektów energooszczędnych. Czynnikami, które należy uwzględnić przy doborze technologii budowy są: czas realizacji, trwałość konstrukcji, wytrzymałość konstrukcji, parametry ekonomiczne i bardzo ważny czynnik, którym są parametry przeciwpożarowe.
Obecnie do technologii najczęściej stosowanych do budowy domów jednorodzinnych należy zaliczyć:
  • technologie murowane drobnowymiarowe,
  • technologie szkieletu drewnianego
  • technologia szkieletu prefabrykowanego
  • technologia szkieletu kanadyjskiego
  • technologie prefabrykowane wielkowymiarowe
  • technologie szkieletu stalowego
  • technologie drewna masywnego tzw. bale
  • technologie nietypowe – budynki z słomy, ziemianki itp.
Aby pomóc Ci wybrać technologię jak najbardziej właściwą opiszemy pokrótce wszystkie uwzględniając wszystkie wady i zalety.

TECHNOLOGIE MUROWANE DROBNOWYMIAROWE – obecnie najczęściej stosowanymi elementami drobnowymiarowymi są różnego rodzaju wielokomorowe pustaki ceramiczne, bloczki silikatowe oraz bloczki gazobetonowe. Wynika to głównie z tradycji budowania w naszym kraju domów w systemach masywnych. Wszystkie te materiały posiadają stosunkową dobrą izolacyjność termiczną. W wypadku niektórych pustaków ceramicznych celem podniesienia ich izolacyjności stosuje się zabieg wypełniania komór materiałem izolacyjnym w postaci spienionego styropianu. Jest to jednak obecnie rozwiązanie stosowane sporadycznie i nie da się w jego wypadku uniknąć dodatkowego ocieplenia.Zaletą tej technologii jest trwałość konstrukcji, jej duża wytrzymałość konstrukcyjna, żywotność określana na min. ok. 100 lat oraz bardzo dobra odporność przeciwpożarowa gdyż materiały te zaliczone są do materiałów niepalnych i nierozprzestrzeniających ognia (NRO). Inną zaletą przydatną w wypadku domów energooszczędnych jest duża inercja cieplna. Oznacza to, że przegrody zewnętrzne wykonane w tej technologii posiadają zdolność akumulacji zgromadzonego ciepła z możliwością późniejszego jej oddawaniem co zmniejsza zapotrzebowanie na ciepło. Wadą tej technologii jest duża pracochłonność co ma wpływ czas realizacji. Dodatkowo w wypadku stosowania tej technologii ze względu na dużą dokładność wykonania elementów prefabrykowanych konieczna jest duża precyzja w trakcie budowy wraz zastosowaniem specjalnych cienkowarstwowych zapraw klejowych, które zapobiegają utracie ciepła przez spoiny (mostki termiczne). Niestety często dla obniżenia kosztów stosuje się zwykłe zaprawy cementowo – wapienne, które z powodu swojej grubości (ok. 1,0 cm) przy dodatkowo niewłaściwej izolacji termicznej powodują, że na elewacji na tynku po kilku latach ze względu na przemarzanie spoiny pojawia się rysunek układu pustaków bądź bloczków. Do wad tej technologii należy również zaliczyć to, że po ociepleniu, którego warstwa w wypadku domów pasywnych może dochodzić nawet do 30,0 cm, ściana taka uzyskuje grubość nawet przekraczającą 50,0 cm.Istotnym aspektem przy wyborze tej technologii jest konieczność rozdzielnego podejścia do poszczególnych elementów budynku. Dotyczy to ścian zewnętrznych, wewnętrznych, stropów i dachu jak również sposobu posadowienia. Więcej na ten temat w dalszej części poradnika.

TECHOLOGIE SZKIELETU DREWNIANEGO – dzieli się je na szkielet prefabrykowany i tzw. kanadyjski. Różnica polega na tym, że elementy konstrukcyjne w jednym wypadku są przygotowywane w wytwórni i są przywożone na budowę jako gotowe elementy montażowe ścian stropów i dachu, natomiast w drugim wypadku cała konstrukcja jest wykonywana na budowie z tarcicy jako elementy małogabarytowe.Technologia prefabrykowana coraz bardziej rozpowszechnia się w naszym kraju, ze względu na krótki czas realizacji. Generalnie montaż konstrukcji domu z poddaszem użytkowym o powierzchni ok. 120,0 m2 trwa od 1 – 2 tygodni. Elementy przegród najczęściej posiadają już ocieplenie oraz poszycie zewnętrzne i wewnętrzne Ne wymagają więc już żadnych robót izolacyjnych. Niektórzy producenci tych domów dostarczają na budowę prefabrykaty z osadzoną już stolarką okienną i drzwiową. Dodatkowego zabezpieczenia izolacją cieplną wymagają miejsca montażu poszczególnych elementów prefabrykowanych.Inną odmianą technologii szkieletu drewnianego jest tzw. metoda kanadyjska. Jest to technologia bardziej pracochłonna ze względu na konieczność wykonania wszystkich elementów przegród budowlanych na budowie. Po zmontowaniu konstrukcji głównej przestrzeń pomiędzy elementami konstrukcyjnymi musi być wypełniona izolacją termiczną. Ze względów konstrukcyjnych grubość ściany zewnętrznej wynosi 20,0 - 25,0 cm. W wypadku domu standardowego taka grubość ocieplenia jest wystarczająca aby spełnić warunek U=0,30 W/m2xK. Jednakże w domach DZ i DP współczynnik U dla ścian zewnętrznych musi wynosić odpowiednio 0,15 i 0,10 W/m2xK. Aby osiągnąć taki współczynnik konieczne jest na poszyciu zewnętrznym konstrukcji nośnej, którą najczęściej stanowią płyty OSB zamontować dodatkową warstwę ocieplenia ok. 10,0 – 15,0 cm i wykonać poszycie końcowe. Rozwiązanie to jest w związku z tym bardziej pracochłonne niż w technologii prefabrykowanej.
Do wad tej technologii należy jej ograniczona trwałość. Pomimo zabezpieczenia wszystkich elementów drewnianych odpowiednimi impregnatami mającymi je chronić przed różnymi czynnikami zewnętrznymi ich żywotność należy przyjąć na poziomie maximum 50 lat. Dodatkowo ze względu na podatność drewna na zagrzybienie oraz działalność różnego rodzaju insektów wymagają one częstszych przeglądów aby zapobiec szkodliwemu działania tych czynników, a co za tym idzie ponoszenia kosztów napraw i remontów. Dużo do życzenia pozostawia również ich odporność ogniowa. Pomimo tego, że materiałem izolacyjnym najczęściej stosowanym jest wełna mineralna będąca materiałem niepalnym i NRO to samą konstrukcję nośną poprzez zastosowanie różnych środków można podnieść do kategorii trudno zapalnej. Innym elementem, który z kolei może mieć wpływ na koszty budowy jest konieczność zastosowania do poszycia wewnętrznego płyt włóknowo – cementowych, które posiadają lepsze parametry ognioodporności.

TECHOLOGIE PREFABRYKOWANE WIELKOWYMIAROWE – tzw. masywne. Są to najczęściej prefabrykaty wielowarstwowe wykonane z gazobetonu jako materiału bazowego. Ze względu jednak na złe doświadczenia z tego typu rozwiązaniami technologia ta nie przyjęła się w naszym kraju. Po za tym jest ona naszym zdaniem nieopłacalna na konieczność zastosowania ciężkiego sprzętu budowlanego w postaci dźwigów oraz odpowiedniego dostępu do drogi ze względu na fakt, że elementy te są transportowane na specjalnych lawetach o znacznych gabarytach co może uniemożliwić dostarczenie elementów szczególnie w terenie intensywnie zabudowanym.

TECHOLOGIE SZKIELETU STALOWEGO – w kwestii sposobu wznoszenia budynku są porównywalne do budynków wykonanych w technologii drewnianej i również mogą być podzielone na technologie prefabrykowane w całości oraz półprefabrykaty w postaci gotowych słupów i dźwigarów montowanych na budowie. Technologia ta jest wciąż mało rozpowszechniona w naszym kraju pomimo tego, że oprócz swoich zalet podobnych do szkieletu drewnianego jest pozbawiona wad dotyczących technologii drewnianej. Trwałość budynków stalowych jest zbliżona do budynków wznoszonych metodą tradycyjną, posiada ona również lepsze parametry przeciwpożarowe. Kolejną zaletą jest mniejsza grubość ścian zewnętrznych w stosunku do budownictwa masywnego.Wadą jest na pewno koniczność użycia specjalistycznego sprzętu jak dźwig oraz konieczność zatrudnienia wyspecjalizowanego wykonawcy posiadającego odpowiednie wykształcenie.

TECHNOLOGIE DREWNA MASYWNEGO – BALE – jest to technologia posiadająca swoje tradycje w Polsce. Jednakże na dzień dzisiejszy jest to technologia, która jest stosowana najczęściej na terenach górskich między innymi ze względu na to, że umiejętność wznoszenia tego typu budynków pozostała żywa właśnie w tym rejonie. Jest to jeden z najbardziej ekologicznych z punktu widzenia doboru materiału sposób budowania. Ze względu na zastosowany materiał tzn. masywne bale drewniane posiada on dobre właściwości izolacyjne i nie wymaga dodatkowe ocieplenia. Również wielkość przekroju poprzecznego poszczególnych elementów posiada dosyć dobre parametry ogniotrwałości, które przy zastosowaniu dodatkowych środków chemicznych można podnieść do kategorii REI30 co oznacza odporność ogniową w czasie 30 min od momentu zapłonu co pozwala na bezpieczną ewakuację.Pomimo jednak swoich właściwości i uroku zalecamy stosowanie tej technologii jako rozwiązania regionalnego.

TECHNOLOGIE NIETYPOWE – DOMY Z SŁOMY, ZIEMIANKI – coraz częściej pasjonaci budownictwa energooszczędnego i ekologicznego poszukują rozwiązań alternatywnych, które w jak najmniejszym stopniu ingerowałyby w środowisko naturalne.Do takich domów należy zaliczyć domy wykonywane w takich technologiach jak: Straw Bale, glina lekka, ziemia ubijana, ziemia prasowana, cegłą suszona, Cord Wood itp. Ze względu jednak na ich innowacyjność oraz słabe rozpowszechnienie nie będziemy ich opisywać szczegółowo, a jedynie wspominamy o tym, aby na etapie wyboru technologii zastanowić się nad rozpatrzeniem również rozwiązań nietypowych. Jeżeli chcecie poznać więcej szczegółów można się z nimi zapoznać na stronie www.cohabitat.net

IZOLACJA CIEPLNA - jest najistotniejszym elementem technologicznym związanym z jego energooszczędnością. Bez względu bowiem na zastosowaną technologię konstrukcyjną każdy budynek musi być ocieplony odpowiedniej grubości warstwą izolacji termicznej. Dlatego też tak ważny jest wybór odpowiedniego materiału izolacyjnego
Do najczęściej obecnie stosowanych materiałów izolacyjnych należą:
  • styropian
  • neopor
  • wełna mineralna
  • polistyreny
  • poliuretany

STYROPIAN - jest obecnie chyba najczęściej stosowanym materiałem izolacyjnym. Wynika to z stosunku ceny do jego właściwości izolacyjnych. Dotychczas normowa wartość obliczeniowa współczynnika przewodzenia ciepła λ=0,04 W/mK. Wielu producentom udało się obniżyć wartość współczynnika λ=0,036 W/mK. Główną zaletą styropianu jest łatwość jego obróbki oraz układania. Do pewnej ograniczonej wysokości wymaga on jedynie przyklejenia do ściany bez konieczności dodatkowego kotwienia kołkami plastikowymi. Ze względu na jego sztywność i twardość nie trzeba przed robotami wykończeniowymi stosować żadnych mas podkładowych. Nie zaleca się z kolei jego stosowania do konstrukcji szkieletowych ze względu na niewłaściwe parametry ogniochronne. Inną wadą jest fakt, że jako produkt ropopochodny (związek organiczny) nie jest on produktem biodegradowalnym w związku z czym jego utylizacja jest utrudniona co z punktu widzenia ekologiczności materiału ma swoje znaczenie.

NEOPOR – tzw. styropian szary – jest to styropian, który po dodaniu związków uszlachetniających uzyskuje lepsze parametry współczynnika λ dochodzące nawet do wartości 0,03 W/mK co pozwala najczęściej na zastosowanie cieńszej warstwy docieplenia. Wartością dodaną w stosunku do zwykłego styropianu jest jedynie lepszy parametr λ, natomiast posiada on wszystkie zalety i wady zwykłego styropianu.

WEŁNA MINERALNA – jest to niewątpliwie najbardziej ekologiczny materiał izolacyjny będący obecnie w powszechnym stosowaniu. Płyty bądź maty są w mniejszym lub większym stopniu sprasowanym konglomeratem włókien pozyskanych na bazie materiału mineralnego np. bazaltu. Stąd też czasami spotykana nazwa wełny kamiennej lub bazaltowej. Zwykle posiada ona nieznacznie gorsze wartości współczynnika λ w stosunku do styropianu jednakże coraz częściej producentom udaje się uzyskać wartość tego parametru na poziomie zbliżonym, a często nawet porównywalnym z styropianami najwyższej jakości.Ważnym parametrem wełny mineralnej jest jej całkowita niepalność co powoduje, że jest ten materiał powszechnie stosowany jako wypełnienie wszystkich konstrukcji szkieletowych zarówno drewnianych jak i stalowych. Jest on również bardzo przydatny przy wykonaniu tzw. elewacji wentylowanych czy w ścianach trójwarstwowych. Jest to spowodowane tym, że jest on odporny na działanie grzyba jak również insektów.Wadą jest ciężar i struktura zewnętrzna przy zastosowaniu tzw. metody lekkiej mokrej. Ze względu na swój ciężar płyty wełny mineralnej wymagają oprócz przyklejenia do ściany również kołkowania na całej powierzchni. Ponadto wierzchnia warstwa przed nakładaniem systemowych warstw tynkarskich wymaga wzmocnienia i usztywnienia za pomocą specjalnej masy szpachlowej. Jako materiał mineralny ulega on całkowitej biodegradacji co w sposób znaczący obniża jego koszt utylizacji i niweluje wpływ odpadów z wełny na środowisko naturalne. Ponadto coraz częściej materiał ten podlega recyklingowi.
Dlatego też pomimo swoich wad opisanych powyżej możemy polecić tan materiał jako materiał optymalnie spełniający warunki budowy domu energooszczędnego.

POLISTYREN – jest to coraz częściej stosowany materiał izolacyjny. Posiada on parametry izolacyjności zbliżone do styropianu i neoporu, posiada on jednak dodatkową cechę, którą jest jego odporność na wilgoć. Ma to szczególne znaczenie w wypadku wykonywania izolacji w środowisku wilgotnym. Posiada on również lepszą odporność na ściskanie w porównaniu do styropianu czy wełny mineralnej. W związku z tym jest on powszechnie stosowany do izolacji ścian fundamentowych, jako izolacja podłogi na gruncie, podłogi garażu i innych przegród tego typu. Problemem pozostaje jednak również jego utylizacja.

POLIURETAN – z wszystkich opisanych w tym dziale materiałów poliuretan posiada najlepsze parametry izolacyjności termicznej. Pozwala to na zastosowanie cieńszej warstwy izolacji w celu osiągnięcia właściwego współczynnika U. Podobnie jak polistyren jest on odporny na działanie wody i posiada dużą odporność na ściskanie. Jedyną barierą, która utrudnia jego powszechne stosowanie są niskie właściwości ogniochronne oraz stosunkowo wysoka cena. Jednakże w pewnych uzasadnionych wypadkach jego stosowanie jest uzasadnione. Dotyczy to na przykład likwidacji nietypowych mostków termicznych w przypadku, których konieczne jest zastosowanie materiału o niewielkiej grubości, a zapewniającego odpowiednią izolacyjność. Do takich miejsc należy np. ocieplenie płyty balkonowej w wypadku braku możliwości zastosowania wkładek systemowych lub ocieplenie podcienia w wypadku występowania na wyższej kondygnacji pomieszczenia mieszkalnego.

STRUKTURA BUDYNKU A TECHNOLOGIA.

Wszystkie opisane powyżej technologie budowlane oprócz ścian zewnętrznych posiadają jeszcze takie elementy strukturalne jak: fundamenty, stropy, dach i ściany działowe. W przypadku budynków realizowanych metodami prefabrykowanymi czy w wypadku szkieletu elementy te za wyjątkiem fundamentów w większości wypadków są rozwiązaniami systemowymi i ich wybór determinuje sposób wykonania tych elementów.
Inaczej ma się sprawa w wypadku budynków wznoszonych metodą tradycyjną. Tutaj wybór jest bardziej różnorodny, a przez to może być trudniejszy. W związku z powyższym postaramy się je opisać w przystępny sposób.

FUNDAMENTY – najpowszechniej stosowanym sposobem wykonania fundamentów oraz części podziemnej są żelbetowe ławy fundamentowe o przekroju prostokątnym. Ze względu na fakt, że przy budowie domu jednorodzinnego ze względu na znaczny wzrost kosztów nawet do 30% wartości całej inwestycji coraz częściej odchodzi się podpiwniczania domu tematem piwnic nie będziemy się zajmować. Informacja na ten temat można znaleźć w wielu innych poradnikach dostępnych w prasie popularnej i Internecie.W związku z tym zakładamy, że część podziemna składa się jedynie z ścian fundamentowych od poziomu fundamentów do poziomu min. 30,0 cm ponad poziom terenu. Najczęściej wykonuje się je jako murowane z bloczków betonowych. Ważnym elementem części podziemnej jest jej izolacja cieplna oraz izolacja przeciwwilgociowa. I tak od poziomu ławy fundamentowej do poziomu przyziemia konieczne jest wykonanie izolacji termicznej najlepiej z polistyrenu ekstradowanego EPS lub XPS. Bardzo ważnym elementem części podziemnej jest właściwe wykonanie izolacji przeciwwilgociowej pionowej i poziomej. Zaniechanie szczególnej staranności przy wykonaniu tego elementu będzie w przyszłości skutkowało kapilarnym podciąganiem wody zawilgoceniem ścian i koniecznością wykonania kosztownych napraw. Ważnym elementem przy wyborze metody fundamentowania jest kwestia poziomu wody gruntowej. W wypadku płytkiego występowania wody gruntowej konieczne będzie odprowadzenie jej za pomocą drenażu opaskowego ponieważ fundamentowanie w gruntach nawodnionych jest niedopuszczalne gdyż zagraża strukturze i stabilności konstrukcyjnej budynku.Coraz częściej jeżeli warunki gruntowo wodne na to pozwalają stosuje się fundamenty płytowe, które w niektórych przypadkach spełniają jednocześnie rolę ogrzewania podłogowego parteru. Jednym z takich rozwiązań są fundamenty płytowe Legalett. Więcej informacji na stronie www.legalett.com.pl.

PODŁOGA NA GRUNCIE – najczęściej stanowi ona rozwiązanie indywidualne. W wypadku podłogi na gruncie bardzo istotne znaczenie ma jej właściwa izolacja termiczna. Dotyczy to przede wszystkim jej grubości. Ma to szczególne znaczenie w wypadku domów DZ i DP gdzie jako źródło ciepła występuje pompa ciepła, a co za tym idzie ogrzewanie ze względów technologicznych jest wykonane jako ogrzewanie najczęściej podłogowe. W związku z tym właściwa warstwa izolacji cieplnej zapobiega nadmiernej utracie ciepła do gruntu i dzięki temu ogrzewamy pomieszczenia parteru a nie grunt znajdujący się pod budynkiem.
W tym wypadku warto również się zastanowić nad rozwiązaniem systemowym opisanym wyżej gdyż płyta fundamentowa może jednocześnie stanowić podłogę na gruncie ogrzewaniem wodnym lub powietrznym.

STROPY – obecnie najczęściej stosowanymi rodzajami stropów są:
  • stropy gęstożebrowe
  • stropy żelbetowe monolityczne
  • stropy żelbetowe prefabrykowane

STROPY GĘSTOŻEBROWE - są to stropy, w których elementem konstrukcyjnym jest płyta żelbetowa oparta na żebrach żelbetowych, które zostały utworzone poprzez pustaki ceramiczne. Dzielą się one an wykonywane na budowie oraz prefabrykowane. Do stropów wykonywanych na budowie zalicza się takie stropy jak strop Acermana. Wadą tego rozwiązania jest konieczność wykonania deskowania oraz jego pracochłonność.Stropy prefabrykowane takie jak np. strop Terriva składa się pustaków oraz prefabrykowanych belek żelbetowych. W związku z tym, że nie wymagają one deskowania można je sprefabrykować i w takiej formie są dostarczane na budowę. Zaletą tego rozwiązania jest szybkość montażu, natomiast wadą jest konieczność zastosowania dźwigu.Zaletą wszystkich stropów gęsto żebrowych jest generalnie niewielki ciężar wynikający z zastosowania jako elementu wypełniającego pustaków ceramicznych.Ze względu na dość dużą popularność i powszechność stosowania ich cena jest stosunkowo niska.

STROPY ŻELBETOWE MONOLITYCZNE – jest to rodzaj stropów rzadko stosowany w budownictwie jednorodzinnym. Ze względu na swoją grubość mogą one przenosić duże obciążenia, które w domach jednorodzinnych raczej nie występują. Wadą jest ich duża pracochłonność oraz konieczność zatrudnienia wykwalifikowanej ekipy zbrojarzy oraz wynajęcie specjalistycznego sprzętu tj. pompy do betonu. Wylewanie betonu musi się odbywać w sposób ciągły oraz konieczne jest dobre zawibrowanie masy betonowej.Ze względu na powyższe odradzamy stosowanie tego rodzaju stropu.

STROPY ŻELBETOWE PREFABRYKOWANE
– ten rodzaj stropów stanowi obecnie ciekawą alternatywę dla budownictwa jednorodzinnego. Są to stropy wykonane w formie płyty. Dla obniżenia masy własnej w środku płyty wykonane są okrągłe kanały. Zaletą tego rozwiązania jest szybkość i łatwość montażu oraz możliwość wykonania stropów na wymiar domu. Wadą jest niewątpliwie konieczność zastosowania dźwigu jednakże ze względu na łatwość montażu w domu jednorodzinnym cały proces montażowy powinien zamknąć się w jednym dniu. Rozwiązanie to jest szczególnie przydatne w budynkach energooszczędnych gdzie stosujemy wentylację mechaniczną oraz ogrzewanie powierzchniowe wynikające z zastosowania pompy ciepła.W pierwszym kanały płyty mogą być wykorzystane do poprowadzenie kanałów wentylacyjnych. Rozwiązanie to nie powoduje konieczności zbędnego podwyższania wysokości parteru co ma miejsce w wypadku zastosowania innych stropów. W wypadku stropów tradycyjnych wysokość kondygnacji powinna mieć min. 3,0 m ze względu, aby po odjęciu grubości stropu oraz przestrzeni koniecznej do poprowadzenia kanałów wentylacyjnych i zamontowaniu sufitów podwieszonych uzyskać normową wysokość pomieszczenia 2,5 m. W wypadku stropów kanałowych zyskujemy 20,0 cm wysokości dzięki wykorzystaniu kanałów stropowych. Innym rozwiązaniem stosowanym przez niektórych producentów jest wyposażenie stropów w przewody ogrzewania powierzchniowego już na etapie produkcji co zmniejsza koszty wykonania instalacji C.O. Jednym z producentów takiego systemu jest firma DENNERT z systemami stropów DX-Therm i DX-Air. Więcej informacji na stronie www.dennert-baustoffe.de/pl

DACHY – dachy można podzielić na dachy płaskie (2 – 20%) i spadziste (20 – 100%). Ważniejszym podziałem jest jednak podział technologiczny, który klasyfikuje dachy następująco:
  • stropodachy wentylowane
  • stropodachy niewentylowane
  • dachy drewniane – więźba dachowa.

STROPODACHY WENTYLOWANE – należą one najczęściej do grupy dachów płaskich. Ich nazwa wynika z tego, że główną konstrukcję nośną takiego dachu stanowi strop ostatniej kondygnacji. Na stropie po ułożeniu przegrody paroizolacyjnej wykonuje się odpowiedniej grubości warstwę izolacji termicznej. Konstrukcja samej połaci dachowej może być wykonana jako żelbetowa prefabrykowana lub drewniana. Ważne jest aby pomiędzy izolacją termiczną, a połacią dachową pozostawić pustkę powietrzną, która w najniższym miejscu powinna mieć 30,0 cm. Istotą tego systemu jest konieczność wentylacji przestrzeni pustki powietrznej. W tym celu w ścianie attykowej na całym obwodzie budynku należy wykonać otwory zabezpieczone kratkami w celu zapewnienia wentylacji, która zapobiega skraplaniu się pary wodnej.

STROPODACH NIEWENTYLOWANY – jest to rozwiązanie zbliżone konstrukcyjnie do stropodachu wentylowanego jednakże zamiast pustki powietrznej wykonuje się konstrukcję połaci dachowej, której układ się warstwę izolacji cieplnej oraz pokrycie dachowe.

DACHY DREWNIANE – WIĘŹBA DACHOWA – jest to obecnie najczęściej stosowany w budownictwie jednorodzinnym rodzaj dachu. Spowodowane jest to tradycją jak również atrakcyjnością użytkową tego typu dachu. Izolacja termiczna o odpowiedniej grubości układana jest pomiędzy elementami konstrukcyjnymi więźby dachowej co daję nam stosunkowo niewielką grubość przegrody zewnętrznej.

Z punktu widzenia domu energooszczędnego jest to najlepsze rozwiązanie. Zastosowanie tego typu dachu pozwala na proste rozwiązanie problemu ciągłości izolacji termicznej na połączeniu ścian zewnętrznych i dachu. Dachy tego typu najczęściej posiadają spadki w przedziale 30 – 45o co daje możliwość wykorzystania konstrukcji dachu do zastosowania technologii OZE takich jak kolektory słoneczne i baterie fotowoltaiczne. Powoduje to znaczne obniżenie kosztów montażu tych urządzeń, które w wypadku dachów płaskich wymagają wykonania dodatkowej konstrukcji wsporczej.

TECHNOLOGIA A DOM ENERGOOSZCZĘDNY – z punktu widzenia energooszczędności, każda z w/w technologii znajduje zastosowanie budownictwie energooszczędnym. Wybór właściwej technologii jest więc wyborem indywidualnym uzależnionym od kryteriów jakimi będziemy się kierować. Dlatego też bardzo ważne jest, które czynniki opisane na wstępie tego rozdziału są dla nas ważne a co za tym idzie jaki rodzaj budynku i technologii zostanie przez nas wybrany. Zdając sobie sprawę jak trudny jest to wybór gotowi jesteśmy pomóc w jego dokonaniu.

Biuro adaptacji (formularz zmian)


OPIS ZMIAN

TWOJE DANE